ندارم از فراقت بالِ پرواز که سویت پربگیرم ای گلِ ناز مگر در یادمانِ روزِ سعدی ملاقاتت کنم در شهرِ شیراز علی قیصری

دلارامم دلی بی کینه دارد رخی تابان تر از آیینه دارد دلارامم به سانِ نو عروسان زر و زیور به روی سینه دارد علی قیصری

بارها گفتم فراموشت کنم اما نشدزندگی در ترکِ آغوشت کنم اما نشدبخت خود را در وصالت آزمودم تا مگریک دوروزی تکیه بر دوشت کنم اما نشدگفتم ازشعرم بسازم کوزه های پرشرابدر غزلها مست و مدهوشت کنم اما نشدمادرم را شب فرستادم تو را راضی کندتا که فردا حلقه در گوشت کنم اما نشدگفتم ازصحرا بیایی حورِ آویشن به دستسینه را مهمانِ دمنوشت کنم اما نشدمنتظر بودم خزانم را بهار آید بهارصبح فروردین غزلپوشت کنم اما نشدبا تمام حس و حالم بارها بانو عسلپیش خود گفتم فراموشت کنم اما نشدعلی قیصری

چراغِ شعله خیزِ بی غروبم خلیـجِ بی کـرانِ نقره کوبم قسم بـر چشم نازِ نیلگونت تویی تنها دلیلِ حـالِ خوبم علی قیصری